Sesin şiddeti artırıldığında perde kendi hâline bırakılırsa kayar. Çoğu kursiyerde tiz bölgede perde yukarı, kalın bölgede aşağı doğru sapar. Bu kayma dinleyiciye entonasyon hatası olarak ulaşır ve topluluk içinde hemen fark edilir.
Kaymanın nedeni basınç artışının ses tellerinin gerginliğini de etkilemesidir. Yalnız hava basıncı artırılırsa perde de etkilenir; bu yüzden şiddet artışında basınç ile gerginlik ayrı ayrı ayarlanmalıdır. Kursiyer bu iki ayarı bağımsız kullanmayı öğrenmek zorundadır.
Alıştırma düzeni karşılaştırmaya dayanır. Kursiyer tek bir notayı alçak şiddette tutar, ardından akort referansını dinlemeye devam ederek şiddeti artırır. Perde sapması duyulduğu anda durulur; sapmanın başladığı şiddet düzeyi kursiyerin o günkü sınırıdır.
Destek düzeni burada belirleyicidir. Göğüs kafesinin açıklığı korunmadan yapılan şiddet artışı doğrudan boğaza yüklenir; ses yükselir ancak perde kayar ve kısa sürede yorulur. Destek korunduğunda aynı şiddet daha az çabayla ve perde sabit kalarak elde edilir.
Topluluk içinde bu denetim ayrıca sınanır. Bir koro ya da düet içinde şiddet artışı sırasında perdesini koruyamayan ses, tüm akordu bulanıklaştırır. Bu yüzden topluluk provalarında şiddet artışları birlikte ve ölçülü biçimde çalışılır.
Sahne koşulları da hesaba katılır. Kendi sesini yeterince duyamayan bir şarkıcı şiddeti farkında olmadan artırır ve bu, perde kaymasının en sık nedenidir. Sahne düzeninin ve monitör dengesinin önceden ayarlanması teknik bir konu olduğu kadar entonasyon konusudur.
Şan derslerimizde şiddet ve perde ilişkisi, dinamik denetimi başlığının ikinci yarısıdır. Kursiyerin hangi şiddet düzeyine kadar perdesini koruduğu ölçülür ve bu sınır çalışma içinde kademeli olarak yükseltilir.