Şan çalışması çoğunlukla ayakta yapılır, ancak gerçek koşullarda oturarak söylemek sık gerekir: koro provaları, kayıt oturumları, bazı sahne düzenleri ve çalgı çalarken söylemek. Oturur konumda nefes alanı daraldığı için teknik düzen aynı kalmaz.
Temel fark alt kaburgaların ve karın bölgesinin hareket alanıdır. Sandalyeye çökerek oturulduğunda göğüs kafesi kapanır, diyaframın aşağı doğru hareketi kısıtlanır ve nefes sığlaşır. Bu durumda kursiyer farkında olmadan üst göğüs nefesine geçer.
Doğru oturuş düzeni tarif edilebilir: ağırlık oturma kemiklerine dağılır, ayaklar yere tam basar, gövde dik ancak gergin değildir ve arkalığa yaslanılmaz. Bu düzende alt kaburgaların yana açılması büyük ölçüde korunur.
Kayıt oturumlarında ek bir ayrıntı vardır. Mikrofonun yüksekliği oturuş düzenine göre ayarlanmalıdır; mikrofona yetişmek için başın öne uzatılması boyun kaslarını gerer ve tınıyı değiştirir. Mikrofon kursiyere göre ayarlanır, kursiyer mikrofona göre değil.
Çalgı çalarak söyleyen kursiyerlerde durum daha karmaşıktır. Gitar ya da piyano çalarken gövdenin duruşu çalgının gereğine göre belirlenir ve nefes düzeni buna uyarlanır. Bu uyarlama ayrı bir çalışma başlığıdır; ayakta kurulan düzen doğrudan taşınmaz.
Koro provalarında uzun süre oturmak dayanıklılığı da etkiler. Aynı program ayakta ve oturarak prova edildiğinde ikinci durumda yorgunluk daha erken başlar. Bu yüzden uzun provalarda ayakta söylenen bölümler bilinçli olarak araya serpiştirilir.
Şan derslerimizde oturarak söyleme, kayıt ya da koro çalışmasına yönelen kursiyerlerde ayrı ayrı çalışılır. Ayakta kurulan destek düzeninin oturur konumdaki karşılığı adım adım yerleştirilir.