Bir sesin başlangıcı üç ana biçimde tanımlanır. Sert başlangıçta ses telleri önce kapanır, basınç birikir ve ses ani bir açılmayla başlar. Yumuşak başlangıçta hava önce akar, ses telleri titreşime sonradan katılır; bu durumda başlangıçta hafif bir üfleme duyulur. Dengeli başlangıçta hava ile titreşim aynı anda devreye girer.
Sert başlangıcın şan literatüründeki adı bel canto geleneğinden gelir. Terimi yazıya geçiren kişi, 1840'ta Paris'te yayımlanan kapsamlı şan incelemesinin yazarı Manuel García II'dir; García bu başlangıç biçimini kendi döneminin İtalyan okullarında zaten kullanılan bir uygulama olarak tarif etmiştir. Bugün bu biçim ölçülü kullanıldığında netlik verir, aşırıya kaçtığında ses tellerini yorar.
Yumuşak başlangıç ise nefesi boşa harcar ve cümlenin sonunda hava yetmemesine yol açar. Ayrıca sesin baş tarafı bulanık duyulur; bu, hızlı geçitlerde her notanın ayrı ayrı duyulmasını güçleştirir.
Sağlıklı söyleyişin dayanağı dengeli başlangıçtır. Derste bu üç biçim bilinçli olarak denenir; kursiyer aralarındaki farkı kendi kulağıyla duyduğunda hangisini ne zaman kullanacağına karar verebilir hâle gelir. Bir cümleye vurgu gerektiğinde net bir başlangıç, bir cümlenin yumuşak açılması gerektiğinde daha nazik bir başlangıç seçilir.
Şan derslerimizde başlangıç biçimi, ses tipi belirlendikten hemen sonra çalışılan başlıklardan biridir. Alışkanlık hâline gelmiş bir sert ya da yumuşak başlangıç, eser çalışmasına geçilmeden önce dengeye çekilir.