Ses yolu bir boru gibi davranır ve kendi doğal rezonans bölgeleri vardır. Bu bölgelerin yerini ağzın biçimi, dilin konumu ve dudakların açıklığı belirler; yani her ünlünün kendine özgü bir rezonans düzeni bulunur. Söylenen perde bu bölgelerden birine yaklaştığında ses beklenenden daha kolay ve daha güçlü çıkar.
Bu olgu kursiyerin günlük deneyiminde de görünür. Belirli bir notada belirli bir ünlü şaşırtıcı biçimde rahat çıkar, komşu bir ünlüyle aynı nota zorlanır. Bu rastlantı değildir; perdenin o ünlünün rezonans bölgesine denk gelmesiyle ilgilidir.
Uygulamada bundan iki biçimde yararlanılır. Birincisi, zorlanan bir notayı önce rahat çıkan ünlüyle çalışıp ardından istenen ünlüye taşımaktır. İkincisi, tiz bölgede ünlüyü kademeli olarak yuvarlayarak rezonans düzenini perdeye uydurmaktır; İtalyan geleneğinde bu ayarlamaya aggiustamento denir.
Ayarın fazla yapılması söz anlaşılırlığını bozar. Ünlü tamamen başka bir ünlüye dönüştürülürse dinleyici metni takip edemez. Bu yüzden ayarlama, ünlünün kimliği korunacak ölçüde yapılır; sınır her kursiyerde ve her dilde farklıdır.
Ses bilimi bu alanı ölçülebilir hâle getirmiştir. Richard Miller'ın çalışmaları tarihsel şan öğretisini akustik ve fonetik araştırmalarla birlikte ele alır; Miller, bir müzik bölümü içindeki ilk akustik laboratuvarını Oberlin Konservatuvarı'nda kurmuştur. Bu yaklaşım, kulakla yapılan ayarlamanın nedenini de açıklar.
Kursiyer için kalıcı olan şey ölçüm değil duyumdur. Rezonansın perdeyle uyuştuğu anda ses az çabayla büyür; bu duyum bir kez tanındığında kursiyer benzer durumlarda kendiliğinden aynı ayarı arar. Bu yüzden derste ayarlamanın sayısal karşılığı değil, duyumu üzerinde durulur.
Şan derslerimizde rezonans ayarı, tiz bölge ve ünlü çalışmalarının ortak başlığıdır. Kursiyerin hangi ünlüyü hangi perdede rahat söylediği ölçülür ve zorlanan notalar bu bilgi üzerinden çalışılır.