Şan pedagojisinde register geçişi tek bir nokta olarak anılsa da ses alanında birden fazla geçiş bölgesi bulunur. Alışılmış adlandırmada alt bölgeden orta bölgeye geçilen yere birinci geçiş, orta bölgeden üst bölgeye geçilen yere ikinci geçiş denir. İkisi farklı sorunlar üretir ve farklı alıştırma ister.
Birinci geçişte tipik belirti kalınlaşma ve ağırlaşmadır. Kursiyer alt bölgenin dolgunluğunu yukarı taşımaya çalışır; ses ağırlaşır, çeviklik azalır ve orta bölge yorulur. Buradaki çalışma ağırlığı bırakmaya, yani gereksiz kalınlığı azaltmaya yöneliktir.
İkinci geçişte belirti tersidir: ses incelir, keskinleşir ya da aniden kırılır. Buradaki çalışma ünlü yuvarlama, yutak açıklığı ve ses yolunun hazırlanması üzerinedir. İki bölgeye aynı alıştırmayı uygulamak, sorunlardan birini çözerken diğerini büyütebilir.
Geçiş bölgelerinin yeri ses tipine göre değişir ve bir kursiyerde sabit değildir. Teknik ilerledikçe bölgeler kayar, daralır ve daha az belirgin hâle gelir. Bu yüzden bölgelerin yeri her dönem yeniden ölçülür; başlangıçta yapılan bir ölçüm bir yıl sonra geçerli olmayabilir.
Mathilde Marchesi'nin bel canto geleneğini yirminci yüzyıla taşıyan öğretisinde register bilinci merkezi bir yer tutar; Marchesi'nin özellikle registerlarla ilgilenmesi ve doğal bir söyleyiş anlayışını savunması, öğrencilerinin sayısı ve başarısıyla birlikte anılır.
Kursiyerin bu bölgelerde kendi kendine yapabileceği en yararlı şey kayıt tutmaktır. Hangi perdede ne tür bir değişim duyduğunu yazmak, bir sonraki derste alıştırma seçimini hızlandırır. Duyum sözle tarif edilmesi güç olduğu için kayıt bu boşluğu doldurur.
Şan derslerimizde iki geçiş bölgesi ayrı ayrı ele alınır. Bölgelerin yeri kursiyerin sesinde ölçülür, her bölge için ayrı alıştırma seti kurulur ve dönem içinde bölgelerin kayması izlenir.