Legato, iki nota arasında sesin kesilmemesidir. Perde değişir, ses akışı sürer. Portamento ise bir notadan diğerine giderken aradaki yolun bilinçli olarak duyurulmasıdır; kulak bir kaydırma işitir. İkisi sık sık birbirine karıştırılır, oysa müzikal anlamları farklıdır.
Karışmanın pratik sonucu şudur: legato yapmaya çalışan bir kursiyer her aralıkta hafif bir kaydırma bırakırsa söyleyiş gevşek ve belirsiz duyulur. Tersine, portamento istenen bir yerde temiz legato yapılırsa cümle beklenen ifadeyi taşımaz.
Portamento ölçülü kullanılan bir araçtır. Panofka'nın vokaliz derlemesi onu ayrı bir teknik başlık olarak çalıştırır; romantik dönem dağarında ise belirli cümlelerde üslubun parçasıdır. Her aralıkta kullanıldığında ise üslup değil alışkanlık hâline gelir.
Çalışmada ayrım şöyle kurulur: aynı aralık önce tam legato ile, sonra bilinçli portamento ile söylenir ve iki deneme karşılaştırılır. Kursiyer farkı duyduğunda hangisini nerede kullanacağına karar verebilir hâle gelir; bu karar eserin dönemine ve cümlenin anlamına göre verilir.
Şan derslerimizde legato temel, portamento ise seçimli bir araç olarak öğretilir. Eser üzerinde çalışırken hangi geçişte hangisinin kullanılacağı nota üzerine işaretlenir.