Klasik şan geleneğinde aranan tını tek bir nitelikle tarif edilmez. Sesin hem kesici bir parlaklığı hem de derinlik veren bir koyuluğu olması beklenir. İtalyanca'da ışık ve gölge anlamına gelen chiaroscuro terimi bu ikili niteliği anlatmak için kullanılır ve resim sanatından ödünç alınmıştır.
Yalnız parlaklık üzerine kurulu bir ses keskin ve ince duyulur; salonda taşır ancak dinleyiciyi yorar. Yalnız koyuluk üzerine kurulu bir ses ise dolgun duyulur ama taşımaz, orkestranın ardında kaybolur ve sözleri anlaşılmaz hâle getirir. İki nitelik birbirinin karşıtı değil, tamamlayıcısıdır.
Parlaklık büyük ölçüde ses yolunun ön bölümünde, koyuluk ise arka bölümünde biçimlenir. Bu yüzden dengeyi kurmak ünlü biçimiyle, dil konumuyla ve yutak açıklığıyla doğrudan ilgilidir. Richard Miller'ın şan tekniğini sistemli biçimde ele alan çalışması, bu tür niteliklerin akustik karşılıklarını tarihsel öğretiyle birlikte açıklamasıyla bilinir.
Kursiyerlerde denge genellikle bir yöne kaymış hâlde bulunur. Parlaklığa kaymış bir seste yutak açıklığı ve ünlü yuvarlama çalışılır; koyuluğa kaymış bir seste ise ön rezonansı belirginleştiren nazal ünsüz ve kapalı ünlü alıştırmaları kullanılır. Her iki yönde de amaç eksik olan niteliği eklemektir.
Dengenin ölçülmesi kulakla ve kayıtla yapılır. Kursiyer kendi sesini kafasının içinden duyduğunda koyuluğu abartılı, parlaklığı eksik işitir; bu yüzden karar kayıttan verilir. Aynı cümlenin iki farklı dengeyle kaydedilip yan yana dinlenmesi en hızlı öğretici yöntemdir.
Türe göre tercih de değişir. Opera ve oratoryo dağarında denge klasik ölçüde kurulur; popüler ve caz söyleyişinde ise parlaklık öne alınır, çünkü mikrofon koyuluğu zaten taşır. Bu yüzden tını dengesi mutlak bir doğru değil, dağara göre verilen bir karardır.
Şan derslerimizde tını dengesi, ses tipi belirlendikten sonraki ilk başlıklardan biridir. Kursiyerin sesinin hangi yöne kaydığı ölçülür ve program eksik olan niteliği kazandırmak üzere kurulur.