Gırtlak, boyun bölgesindeki kaslarla çevrili bir yapıdır. Bu kaslar gerginse gırtlak serbest hareket edemez ve ses üretimi kısıtlanır. Bu yüzden şan dersinde sesle ilgili bir sorun, çoğu zaman boyun ve omuz bölgesinde aranır.
Belirtiler tanınabilir. Omuzların nefes alırken yukarı kalkması, çenenin öne doğru çıkması, boyun damarlarının söyleyiş sırasında belirginleşmesi ve uzun bir çalışmadan sonra boyun bölgesinde yorgunluk. Bunların hiçbiri sesin doğal gereği değildir.
Omuzların nefesle birlikte yükselmesi en yaygın alışkanlıktır. Bu hareket akciğerin üst bölümünü doldurur, alt bölümünü boş bırakır ve desteği yukarıya taşır. Sonuç, sığ bir nefes ve boğaza yüklenen bir ses üretimidir.
Çözüm bedensel farkındalıkla başlar. Kursiyer duvara yaslanarak, sırt hizasını koruyarak ya da elini omzuna koyarak nefes alır; hareket yukarı değil yana doğru olmalıdır. Bu düzeltme birkaç derste yerleşir ancak konuşma sırasında da sürdürülmesi gerekir.
Başın konumu ayrı bir başlıktır. Çenenin yukarı kalkması ya da başın öne doğru uzaması boyun kaslarını gerer; bu, özellikle nota sehpasına bakarken sık olur. Sehpanın yüksekliği bu yüzden teknik bir ayrıntıdır, konfor meselesi değildir.
Sahne koşulları gerginliği artırır. Heyecan boyun ve omuz bölgesinde birikir ve provada olmayan bir gerginlik sahnede ortaya çıkar. Bu yüzden sahne öncesi hazırlık rutinine kısa bir boyun ve omuz gevşemesi bölümü eklenir.
Şan derslerimizde duruş ve boyun serbestliği, ses çalışmasından önce gelen başlıklardır. Gerginlik çözülmeden yapılan ses alanı ölçümü kursiyerin gerçek sınırlarını göstermez; bu yüzden sıralama korunur.