Perde yükseldiğinde gırtlak doğal olarak yukarı doğru hareket etmek ister. Bu hareket tamamen serbest bırakıldığında tiz bölgede ses incelir, keskinleşir ve bağırmaya yakın bir nitelik kazanır. Klasik söyleyişte bu nedenle gırtlağın rahat ve göreli olarak düşük bir konumda tutulması tercih edilir.
Ancak gırtlağı zorla aşağıda tutmak da ayrı bir hatadır. Elle bastırılmışçasına indirilen bir gırtlak tınıyı boğuklaştırır, sözü anlaşılmaz kılar ve boyun kaslarını yorar. Aranan şey sabitlik değil, rahatlıktır: gırtlak esnerken bulunduğu konumun civarında, zorlanmadan durmalıdır.
Popüler ve caz söyleyişinde tercih farklıdır. Bu türlerde gırtlağın konuşma konumuna yakın kalması, sözün öne çıkmasını ve söyleyişin doğal duyulmasını sağlar. Yani gırtlak yüksekliği mutlak bir doğru değil, türe ve istenen tınıya göre verilen bir karardır.
Kontrolün yolu dolaylıdır. Gırtlağı bilinçli olarak hareket ettirmeye çalışmak genellikle boyunda gerginlik üretir. Bunun yerine esneyiş duyumu, kapalı ünlülerle yapılan alıştırmalar ve inen diziler kullanılır; gırtlak bu çalışmalar içinde kendiliğinden yerleşir.
Şan derslerimizde gırtlak konumu, kursiyerin hedeflediği türe göre belirlenir ve tiz bölge çalışmasıyla birlikte ele alınır. Amaç tek bir konumu dayatmak değil, kursiyerin hangi tınıyı nasıl elde ettiğini bilmesidir.