Şan çalışmasında sesin başlatılması üzerine çok konuşulur, bırakılması üzerine az. Oysa bir cümlenin son sesi nasıl sonlandırılıyorsa dinleyicinin o cümleden aklında kalan şey de odur. Aceleyle kesilen bir ses cümleyi yarıda bırakmış gibi duyulur; havayla birlikte dağılan bir ses ise cümlenin biçimini bozar.
Sağlıklı bir bırakma, ses tellerinin titreşimini durdurmasıyla hava akışının kesilmesinin aynı anda olmasıdır. Bunun için cümlenin son hecesinde hâlâ destek bulunması gerekir. Havası bitmiş bir cümlenin sonu temiz bırakılamaz; bu yüzden bırakma sorunları çoğu zaman nefes planı sorunlarıdır.
Ünsüzle biten hecelerde ek bir ayrıntı vardır. Türkçede cümle sonları sık sık ünsüzle kapanır; bu ünsüz fazla vurgulanırsa cümleye sert bir nokta konur, hiç duyulmazsa söz anlaşılmaz kalır. Ölçü, ünsüzün söz anlaşılacak kadar duyulması ancak ezgiyi kesmemesidir.
Derste bırakma çalışması genellikle uzun ses alıştırmalarının içine yerleştirilir. Kursiyer bir notayı bir nefes boyunca tutar ve sonu üç farklı biçimde bırakır: havayla dağıtarak, ani kesip, dengeli biçimde sonlandırarak. Üçü yan yana duyulduğunda tercih kendiliğinden belirginleşir.
Şan derslerimizde cümle sonları, eser çalışmasının ayrı bir başlığıdır. Nefes yerleri notaya işaretlenirken her cümlenin nasıl bırakılacağı da birlikte kararlaştırılır; böylece kursiyer hafta boyunca aynı planla çalışır.