Kursiyerlerin çoğu her notayı tek bir biçimde söyler; o notanın kendilerinde nasıl çıktığı neyse öyle. Oysa aynı perde farklı ses üretim düzenlerinde bambaşka tınılar verir. Bu seçeneklerin varlığını bilmek, üslup kararlarının önünü açar.
Complete Vocal Technique'in dört kipli çerçevesi bu noktayı açıkça belirtir: bir kip sesin herhangi bir perdesinde üretilebilir ve aynı perde birden çok kipte söylenebilir. Yani orta bölgedeki bir nota metalik niteliği olmayan bir kipte de, belirgin metalik niteliği olan bir kipte de söylenebilir.
Pratik karşılığı şudur: aynı şarkının aynı cümlesi, kip değiştirilerek tamamen farklı bir anlatım taşır. Yumuşak ve nefesli bir söyleyiş yakınlık kurar; metalik ve keskin bir söyleyiş mesafe ve gerilim üretir. Karar müzikaldir, ancak seçenek teknik olarak var olmak zorundadır.
Çalışma yolu doğrudandır. Kursiyer tek bir perdeyi önce mümkün olan en yumuşak biçimde, sonra en parlak biçimde söyler ve aradaki basamakları arar. Amaç uçları abartmak değil, aradaki geçiş basamaklarını bilinçli hâle getirmektir.
Bu çalışmanın en görünür faydası sahnede ortaya çıkar. Kip seçeneği olmayan bir kursiyer, bir şarkının her bölümünü aynı tınıyla söyler; bölümler arasındaki fark yalnızca şiddetten gelir ve bu fark kısa sürede tek düzeleşir. Kip değişimi ise şiddeti artırmadan renk değiştirmeyi sağlar.
Sağlık açısından da kip bilinci işe yarar. Uzun bir programda her cümleyi en yüklü kipte söylemek gereksiz yorgunluk üretir; bazı bölümlerin daha hafif bir kipte söylenmesi dayanıklılığı belirgin biçimde artırır. Bu, programın planlanmasının parçasıdır.
Şan derslerimizde kip seçenekleri, ikinci kurdan itibaren eser üzerinde çalışılır. Her cümle için tercih edilen kip nota üzerine işaretlenir; böylece kursiyerin söyleyişi provadan provaya tutarlı kalır.