Türk musikisi dağarının önemli bir bölümü yüzyıllarca yazıya geçmeden aktarıldı. Nota kullanımının yaygınlaşması göreli olarak yenidir ve bu gecikme dağarın bugünkü hâlini doğrudan etkilemiştir.
Birinci etki eser sayısındaki belirsizliktir. Yazıya geçmeyen bir dağarda eserin kaç farklı biçimi olduğu, hangi biçimin aslına daha yakın olduğu ve bestekârının kim olduğu tartışmalı kalabilir. Bu, dağar çalışmasında kaynak karşılaştırmasını zorunlu kılar.
İkinci etki notanın ne kadarını gösterdiğiyle ilgilidir. Türk musikisinde koma aralıkları, süsleme biçimleri ve perdelerin üzerinde durma süreleri notada tam olarak gösterilemez. Nota bir iskelet verir; icra bu iskeletin üzerine kulakla eklenir.
Üçüncü etki notasyon sistemlerinin çeşitliliğidir. Farklı dönemlerde farklı yazım sistemleri kullanılmış, değiştirici işaretlerin karşılıkları değişmiştir. Bu yüzden eski bir nota okunurken hangi sistemle yazıldığı bilinmek zorundadır.
Kursiyer için pratik sonuç şudur: Türk musikisi dağarında nota ile kayıt birlikte kullanılır. Nota ezgiyi ve usulü verir; kayıt tavrı, süslemeyi ve perdelerin gerçek yerlerini duyurur. İkisinden biri eksik olduğunda icra eksik kalır.
Şan derslerimizde Türk musikisi eserleri hem notadan hem kayıttan çalışılır. Koma işaretleri ve değiştiriciler ders içinde ayrıca anlatılır; kursiyerin hangi işaretin hangi perdeyi gösterdiğini bilmesi beklenir.