Toplu söyleyiş, farklı kültürlerde farklı kurumlar içinde gelişti. Batı geleneğinde kilise koroları, Türk musikisinde cami ve tekke musikisi toplulukları, modern dönemde ise okul koroları bu geleneğin taşıyıcıları oldu.
Ortak kazanım birlikte duymaktır. Bir koroda icracı kendi partisini söylerken diğer partileri de duymak zorundadır; bu, tek başına çalışmayla kazanılmayan bir beceridir. Entonasyon, zamanlama ve denge duyumu koroda hızla gelişir.
İkinci kazanım nota okumadır. Koro dağarı çoğunlukla yazılıdır ve partiler ayrı ayrı okunur; bu, solfej becerisini düzenli olarak çalıştırır. Koro deneyimi olan bir kursiyerde nota okuma genellikle daha ilerdedir.
Koronun bireysel ses açısından riski de vardır. Sürekli olarak topluluk içinde söylemek, sesin bireysel niteliklerinin gelişmesini geciktirebilir; koro dengesi için kısılan bir ses, solo söylerken de kısılmış kalabilir. Bu yüzden koro ile bireysel ders birlikte işlenir.
Vibrato konusu bu noktada belirginleşir. Koroda geniş vibratolar birbirine sürtünür ve akort bulanıklaşır; bu yüzden genlik bilinçli olarak daraltılır. Solo söylerken aynı daraltmanın sürdürülmesi ise istenmez; kursiyerin iki düzen arasında geçiş yapabilmesi gerekir.
Şan derslerimizde koro deneyimi olan kursiyerlerde bireysel ses nitelikleri ayrıca çalışılır. Vibrato genliği, taşıma gücü ve bireysel tını, koro alışkanlıklarından ayrıştırılır.