On dokuzuncu yüzyıl boyunca orkestra hem büyüdü hem gürleşti. Yaylı sayısı arttı, bakır üflemeliler çoğaldı ve vurmalı bölüm genişledi. Sahnedeki şarkıcı bu topluluğun üzerinden duyulmak zorundaydı ve bu, teknik bir sorun doğurdu.
İlk akla gelen çözüm yanlıştır: daha yüksek söylemek. Şiddeti artırmak enerjinin alt frekanslara kaymasına yol açabilir; sonuç daha gürültülü ancak orkestra içinde daha az ayırt edilebilen bir sestir. Ayrıca bu düzen sesi hızla yorar.
İşe yarayan çözüm, orkestranın göreli olarak zayıf olduğu bir frekans bölgesinde yoğunlaşmaktır. Bu yoğunlaşma kulağa parlak ve kesici bir nitelik olarak gelir ve ses yolunun üst bölümündeki biçimlenmeyle ilgilidir. Şiddet artmadan ayırt edilebilirlik artar.
Besteciler de bu sorunu hesaba katmıştır. Orkestrasyonda şarkıcının cümlesi sırasında bazı çalgıların çekilmesi, doruk noktalarında dokunun açılması ve ses aralıklarının çakışmaması bilinçli kararlardır. Yani denge yalnız icracının işi değildir.
Modern sahne düzeni ayrı bir etken ekledi: monitörler. Kendi sesini yeterince duyamayan bir şarkıcı şiddeti farkında olmadan artırır ve bu hem perde kaymasına hem de erken yorgunluğa yol açar. Sahne dengesinin önceden ayarlanması bu yüzden teknik bir konudur.
Şan derslerimizde orkestra ya da topluluk eşliğinde söyleyecek kursiyerlerde denge ayrı bir başlıktır. Taşıma gücü çalışılır, sahne düzeni önceden konuşulur ve prova gerçek yerleşimle yapılır.