Nicola Vaccai'nin 1832'de yayımlanan pratik İtalyan şan metodu, şan öğretiminde bir dönüm noktası sayılır. Metodun yeniliği tekniği soyut dizi ve alıştırmalar yerine bestelenmiş müziğin içine yerleştirmesiydi; her ders küçük bir şarkı gibi duyulur ve gerçek İtalyanca metinler kullanır.
Metot on beş dersten oluşur ve basit aralıklardan karmaşık süslemelere doğru ilerler. Ses alanı bilinçli olarak bir buçuk oktavla sınırlı tutulmuştur; bunun nedeni orta bölgenin gelişimini öne almaktır. Tiz sınırla uğraşmak yerine sesin merkezini sağlamlaştırmayı hedefler.
Metodun yaygınlığı sayılarla da görülür: on üç dile çevrilmiş ve yüze yakın baskı yapmıştır. Maria Callas'ın kariyeri boyunca günlük ısınmalarında bu metodu kullandığı bilinir. Bu, metodun yalnız başlangıç düzeyi için değil, ileri düzey bir icracının günlük bakımı için de işe yaradığını gösterir.
Kursiyer açısından metodun değeri teknikle müzikaliteyi ayırmamasıdır. Soyut bir dizi çalışıldığında kursiyer tekniği öğrenir ancak cümle kurmayı öğrenmez; Vaccai'nin dersleri kısa da olsa bir müzikal cümle içerdiği için ikisi birlikte gelişir.
Metodun sınırı da bilinmelidir. Bir buçuk oktavlık alan, ses alanını genişletmeye yönelik çalışmaları içermez; bu başlık ayrı alıştırmalarla ele alınmak zorundadır. Metot bir başlangıç ve bakım aracıdır, bütün bir teknik programın yerine geçmez.
Şan derslerimizde Vaccai'nin dersleri, İtalyan dağarına giriş yapan kursiyerlerde düzenli olarak kullanılır. Her ders önce solfej olarak, ardından metinle çalışılır; böylece nota okuma ve telaffuz aynı malzeme üzerinde ilerler.