Elisabeth Schwarzkopf, Alman lied ve şarkı dağarının yirminci yüzyıldaki tanınmış icracılarındandır. İcrasının en çok anılan yönü sözcüğe verdiği ağırlıktır; metnin her biriminin anlamı, ezginin taşıdığı anlam kadar belirleyici sayılır.
Lied dağarının yapısı bu yaklaşımı gerektirir. Şiirin müziğe dönüştüğü bu biçimde ezgi metni taşır, metin de ezgiyi yönlendirir. Hangi sözcüğün öne çıkarılacağı, hangi hecenin uzatılacağı ve nefesin nereye konacağı metnin anlamından çıkar.
Bunun teknik karşılığı diksiyon ve renk seçimidir. Bir sözcüğü öne çıkarmanın yolu yalnız daha yüksek söylemek değildir; ünsüzün biraz daha belirginleştirilmesi, ünlünün süresinin uzatılması ya da tınının o hecede değiştirilmesi de aynı işi görür ve daha az yorar.
Almanca'nın kendine özgü güçlükleri bu dağarda çalışmayı zorlaştırır. Ünsüz kümeleri yoğundur, sözcük sonlarındaki ünsüzler belirgindir ve vurgu düzeni İtalyanca'dan farklıdır. Bu yüzden Almanca dağara geçiş, ayrı bir dil çalışması gerektirir.
Metin çözümlemesi çalışma sırasının başındadır. Eser önce şiir olarak okunur; anlamı, vurguları ve cümle yapısı belirlenir. Ancak bundan sonra ezgi çalışılır. Bu sıra korunmadığında ezgi doğru söylenir ama anlatım yüzeysel kalır.
Şan derslerimizde lied ve şarkı dağarı üzerinde çalışan kursiyerlerde metin çözümlemesi ayrı bir bölüm olarak yapılır. Öne çıkarılacak sözcükler ve renk değişimleri nota üzerine işaretlenir.