Manuel García II, İspanyol kökenli bir bariton ve şan öğretmeniydi. Şan tarihindeki yeri, icracılığından çok yazdığı metne dayanır: 1840'ta Paris'te yayımlanan ve iki bölümden oluşan kapsamlı şan incelemesi. Birinci bölüm dönemin iyi şarkıcısı olmak için gereken uygulama ve teknikleri, ikinci bölüm ise üslubu ve bu tekniğin icradaki kullanımını ele alır.
Metnin dayanağı García'nın kendi ailesiydi. Babası ve kız kardeşi dönemin tanınmış icracılarıydı; inceleme büyük ölçüde onların ve çağdaşlarının Rossini döneminde biriken deneyimine yaslanır. Bugün bel canto dönemi olarak anılan çağın uygulamaları bu yüzden ilk kez bu kadar ayrıntılı biçimde yazıya geçmiş oldu.
García'nın adıyla birlikte anılan terim, ses başlatma biçimlerinden birine verdiği addır. Fransızca'da gırtlak vuruşu anlamına gelen bu terimi ilk kez söz konusu incelemede kullanmıştır. Terimin kendisi García'ya ait olsa da tarif ettiği uygulama ona ait değildir; bu başlatma biçimi İtalyan şan okullarında on yedinci yüzyıl başlarından on dokuzuncu yüzyıl sonuna kadar yerleşik yöntem olarak kullanılmıştır.
Bu ayrım bugün de önemlidir, çünkü terim zamanla yanlış anlaşıldı. Sert ve zorlayıcı bir başlangıç olarak yorumlandığında ses tellerini yorar; García'nın tarif ettiği ölçüde kullanıldığında ise sesin başlangıcına netlik verir. Aradaki fark dozdur, yöntem değil.
İncelemenin yapısı da öğreticidir. García alıştırmaları eşlikleriyle birlikte vermiş, yani tekniği soyut bir bilgi olarak değil uygulanabilir bir malzeme olarak sunmuştur. Bu yaklaşım, kendisinden sonraki metot kitaplarının biçimini belirlemiştir.
Şan derslerimizde ses başlatma biçimleri bu tarihsel çerçeveyle birlikte anlatılır. Kursiyer terimi duyduğunda neyi tarif ettiğini ve hangi ölçüde kullanılacağını bilerek çalışır; bu, kulaktan dolma bir uygulamadan farklıdır.