On sekizinci yüzyılın saray ve küçük tiyatro salonları, on dokuzuncu yüzyılda yerini çok daha büyük konser ve opera binalarına bıraktı. Dinleyici sayısı arttı, mesafeler uzadı ve sesin ulaşması gereken alan genişledi.
Bu değişimin söyleyişe ilk etkisi taşıma gücü oldu. Küçük bir salonda yeterli olan bir ses, büyük bir binada arka sıralara ulaşmakta zorlandı. İcracılar sesin belirli bir frekans bölgesinde yoğunlaşmasını sağlayan tını niteliklerini geliştirmek zorunda kaldı.
İkinci etki dağar üzerinde görüldü. Büyük salonlar için yazılan eserler daha geniş cümleler, daha uzun tutulan notalar ve daha güçlü doruk noktaları içermeye başladı. Küçük ölçekli ve ince ayrıntılı yazının yeri oda müziği ve şarkı dağarına kaydı.
Üçüncü etki ses tiplerinin ayrışmasıdır. Farklı hacim ve renkteki sesler için farklı roller yazıldı; hafif lirik seslerle ağır dramatik sesler ayrı dağarlara yöneldi. Bu ayrışma bugün de dağar seçiminin temel ölçütlerinden biridir.
Kursiyer için bu tarihin pratik sonucu şudur: bir eseri söylemeden önce hangi ölçekte bir mekân için yazıldığını bilmek gerekir. Küçük bir salon için yazılmış bir şarkıyı büyük salonda söylemek ya da tersi, eserin dengesini bozar.
Şan derslerimizde dağar seçimi yapılırken eserin yazıldığı ölçek de hesaba katılır. Mikrofonsuz salonda söyleyecek kursiyerlerde taşıma gücü çalışması ayrı bir başlık olarak yapılır.