Kayıt teknolojisinin yaygınlaşmasından önce bir icra yalnız bir kez duyulurdu. Plağın gelişiyle icra tekrar dinlenebilir hâle geldi; bu, hem dinleyicinin hem icracının müzikle ilişkisini kökten değiştirdi.
İlk değişiklik süre kısıtı oldu. Erken dönem plakların kayıt süresi sınırlıydı; uzun girişler kısaltıldı, tekrarlar atlandı ve eser özüne indirgendi. İcracılar dağarı bu kısıta göre düzenledi ve bazı eserlerin kısa biçimleri yerleşti.
İkinci değişiklik tekrar dinlenebilirliğin getirdiği titizlik oldu. Bir kez duyulan bir icrada küçük bir kusur geçici kalır; kayıtta ise her dinlemede tekrar duyulur. Bu, ayrıntıya verilen dikkati artırdı ve stüdyo icrasını sahne icrasından ayırmaya başladı.
Üçüncü değişiklik öğrenme biçimindedir. Kayıt öncesinde üslup ancak ustayı dinleyerek öğrenilebilirdi; plakla birlikte bir icracı dünyanın öbür ucundaki bir söyleyişi dinleyip çözümleyebilir hâle geldi. Bu, üslupların yayılmasını hızlandırdı.
Dördüncü değişiklik ise ölçüt sorunudur. Kayıtlar zamanla bir referans hâline geldi; kursiyerler bir eseri notadan değil bir kayıttan öğrenmeye başladı. Bunun riski, tek bir icracının kişisel tavrının üslup sanılmasıdır.
Şan derslerimizde kayıt dinleme düzenli bir bölümdür ancak yöntemi belirlidir: aynı eserin birkaç farklı icrası dinlenir. Böylece hangi ayrıntının üsluba, hangisinin icracının tavrına ait olduğu ayırt edilir.