Giuseppe Concone'nin elli dersten oluşan derlemesi, şan eğitiminde uzun süredir kullanılan kaynaklardan biridir. Derlemenin ayırt edici yönü, alıştırmaların opera havasında geniş ezgiler biçiminde yazılmış olmasıdır; sesi doğru yerleştirmeyi ve sabitlemeyi hedeflerken geniş ve zarif ezgiler üzerinden beğeni de geliştirir.
Bu yaklaşım teknik ile müzikalitenin ayrılmazlığı fikrine dayanır. Kursiyer bir dizi çalıştığını değil bir ezgi söylediğini duyduğunda cümleleme, nefes planı ve anlatım kendiliğinden devreye girer. Alıştırmanın müzikal olması, yapılan işin niteliğini değiştirir.
Concone'nin dersleri özellikle legato ve cümle kurma çalışmalarında işe yarar. Uzun ve bağlı hatlar, nefes bölüştürmeyi ve desteğin sürekliliğini zorunlu kılar; kursiyer bu becerileri soyut bir alıştırmada değil gerçek bir müzikal bağlamda kazanır.
Panofka'nın yirmi dört vokalizden oluşan derlemesiyle birlikte kullanıldığında ikisi birbirini tamamlar. Panofka dizi, çeviklik, portamento, tril ve arpej gibi başlıkları ayrı ayrı ve sistemli biçimde çalıştırır; Concone aynı becerileri müzikal bir bütün içinde pekiştirir.
Derlemenin kullanım biçimi de öğreticidir. Dersler baştan sona sırayla çalışılmak zorunda değildir; kursiyerin o dönem çalıştığı başlığa uygun olan ders seçilir. Bu esneklik, derlemenin farklı düzeylerde kullanılmasını sağlar.
Şan derslerimizde Concone'nin dersleri, legato ve cümleleme çalışmalarında düzenli olarak kullanılır. Seçilen ders kursiyerin ses alanına ve o dönemki teknik başlığına göre belirlenir.