Francesco Lamperti, on dokuzuncu yüzyılın tanınmış İtalyan şan öğretmenlerindendi ve öğretisinin merkezinde nefes yönetimi bulunuyordu. Ekolün ayırt edici yönü, tını ve anlatım konularını nefes desteği kurulmadan ele almamasıydı.
Bu yaklaşımın pratik karşılığı çalışma sırasıdır. Lamperti çizgisinde bir kursiyer önce nefesin nasıl alınacağını ve nasıl bölüştürüleceğini öğrenir; ancak bundan sonra tını, register ve dağar konularına geçilir. Sıranın bozulması, sonraki bütün başlıkları kırılgan hâle getirir.
Ekolün öğretisi oğlu Giovanni Battista Lamperti üzerinden yirminci yüzyıla taşındı. Giovanni Battista Lamperti 1839-1910 yılları arasında yaşadı, babası gibi şan öğretmenliği yaptı ve kendi döneminin çok sayıda başarılı şarkıcısını yetiştirdi. İki Lamperti'nin öğretisi bugün çoğu zaman tek bir çizgi olarak anılır.
Nefes merkezli yaklaşımın bugünkü karşılığı kaburga açıklığının korunması ve havanın boşalma hızının yavaşlatılmasıdır. Bu, nefesi tutmakla aynı şey değildir; tutulan nefes boğazda kilitlenme üretir. Ekolün ayrımı tam olarak buradadır: hava akar, ancak yavaş akar.
Ekole yönelik eleştiri de vardır. Nefese yapılan aşırı vurgunun kursiyeri fazla teknik bir bilince sürüklediği ve doğal söyleyişi geciktirdiği söylenmiştir. Bugünkü uygulamada denge şöyle kurulur: nefes çalışması ilk sıradadır ancak eser çalışmasının tamamlanmasını beklemez.
Şan derslerimizde nefes desteği programın ilk başlığıdır ve bu tarihsel çizgiyle birlikte anlatılır. Kaburga açıklığı, hava bölüştürme ve destek sürekliliği ayrı ayrı çalıştırılır; ardından tını ve dağar konularına geçilir.