Caz vokali, kendi ifade dilini büyük ölçüde çalgılardan alarak kurmuştur. Trompet, saksafon ve klarnetin cümleleme biçimleri, süsleme alışkanlıkları ve zaman kullanımı insan sesine taşınmış; bu aktarım caz söyleyişinin ayırt edici yönü olmuştur.
En belirgin sonuç ezginin serbest kullanımıdır. Caz söyleyişinde yazılı ezgi bir başlangıç noktasıdır; icracı ezgiyi değiştirir, notaları erteler ya da öne alır. Bu serbestlik keyfî değildir, armonik zeminin ve ritmik kalıbın sınırları içinde kurulur.
İkinci sonuç zaman kullanımıdır. Vuruşun tam üzerine değil biraz önüne ya da arkasına yerleşmek, caz söyleyişinin temel araçlarından biridir. Bu yerleşim ritim bölümüyle birlikte kurulur; tek başına çalışıldığında öğrenilmesi güçtür.
Üçüncü sonuç hecesiz söyleyiştir. Sözden bağımsız hecelerle doğaçlama yapmak, sesi bir çalgı gibi kullanma girişimidir. Bu teknik, armoni bilgisi ve kalıp dağarı olmadan yalnız taklide dönüşür.
Dördüncü sonuç mikrofonla ilişkidir. Caz söyleyişinin ince dinamik ayrıntıları, konuşmaya yakın tınısı ve nefesli renkleri mikrofonun varlığını gerektirir. Bu yüzden caz vokali, kayıt teknolojisinin yaygınlaşmasıyla birlikte gelişen bir söyleyiştir.
Şan derslerimizde caz dağarına yönelen kursiyerlerde armoni bilgisi, zaman kullanımı ve mikrofon tekniği birlikte çalışılır. Doğaçlama, armonik zemin öğrenilmeden gündeme gelmez.