Beniamino Gigli, yirminci yüzyılın ilk yarısında İtalyan tenor dağarının tanınmış icracılarındandır. İcrasının en çok anılan yönü tonundaki yumuşaklıktır; sesin parlaklığı ile yumuşaklığı arasındaki dengeyi yumuşaklık yönünde kurmuştur.
Bu tercih teknik bir karara dayanır. Klasik şan geleneğinde aranan tını hem parlaklık hem koyuluk taşır; İtalyanca'da ışık ve gölge anlamına gelen chiaroscuro terimi bu ikili niteliği anlatır. Dengenin hangi yöne kaydırılacağı icracının tercihi ve sesinin doğal yapısıyla ilgilidir.
Yumuşaklık yönündeki tercih dağar seçimini de etkiler. Lirik dağar bu tınıya elverir; dramatik ve ağır dağar ise daha çok parlaklık ve hacim ister. Bir icracının sesine uygun dağarı seçmesi, kariyerinin uzunluğunu belirleyen etkenlerden biridir.
Yumuşak tonun riski de vardır. Salonda taşıma gücü büyük ölçüde sesin belirli bir frekans bölgesindeki yoğunlaşmasına bağlıdır; yumuşaklık bu yoğunlaşmayı azaltırsa ses orkestranın ardında kalır. Bu yüzden yumuşaklık, taşıyıcı parlaklıktan tamamen vazgeçmek anlamına gelmez.
Kursiyer açısından buradan çıkan ders tercihin bilinçli olmasıdır. Sesi doğal olarak yumuşak olan bir kursiyer parlaklığı ekleyerek taşıma gücünü kurar; doğal olarak parlak olan bir kursiyer koyuluğu ekleyerek tınıyı dengeler. İki yönde de eksik olan nitelik eklenir.
Şan derslerimizde tını dengesi ölçülür ve kursiyerin sesi hangi yöne kaymışsa eksik nitelik üzerinde çalışılır. Dağar seçimi bu ölçümden sonra yapılır; sese uymayan bir dağar teknik çalışmanın sonuçlarını gizler.