Türkü dağarı tek bir söyleyiş biçimine indirgenemez. Her yörenin kendi tavrı vardır ve bu tavır süsleme biçimini, tartım esnemesini ve tını tercihini birlikte belirler. Bu yüzden yöre seçimi teknik bir karardır.
Kırık hava ile uzun hava ayrımı ilk ölçüttür. Kırık havalar ölçülü ve usullüdür; başlangıç için elverişlidir. Uzun havalar ise serbest tartımlıdır, geniş nefes ister ve zamanlamayı icracıya bırakır; bu yüzden sonraya bırakılır.
İkinci ölçüt ses alanıdır. Bazı yörelerin dağarı geniş aralıklar ve tiz bölgede uzun tutulan sesler içerir; bu eserler teknik hazırlık tamamlanmadan söylendiğinde zorlama üretir. Başlangıçta alanı sınırlı eserler tercih edilir.
Üçüncü ölçüt süsleme yoğunluğudur. Yoğun süslemeli bir icra, süslemelerin tek tek çalışılmasını gerektirir; bu, ezginin öğrenilmesinden ayrı bir iştir. Başlangıçta süslemesi sade eserlerle başlanır ve süsleme kademeli olarak eklenir.
Dördüncü ölçüt ağız ve söyleyiş özellikleridir. Yöresel söyleyişte sözcüklerin telaffuzu ölçünlü Türkçeden farklılaşır; bu ayrıntı notada gösterilmez ve yalnız kayıt dinlemeyle öğrenilir.
Şan derslerimizde türkü dağarı, kursiyerin çalışacağı yöre belirlendikten sonra kurulur. Her eser için birkaç farklı icra dinlenir ve yöre tavrı ile icracının kişisel tavrı ayırt edilir.